Przytulny neomodernizm dla rodziny

Projekt tego mieszkania powstał z myślą o rodzinie z dwójką małych dzieci — parze zawodowo związanej z kuchnią, specjalizującej się w kuchni roślinnej, która szukała wnętrza spokojnego, funkcjonalnego i ciepłego, ale bez banału. Ważnym punktem wyjścia była nie tylko codzienna intensywna praca z jedzeniem, ale też ich styl życia — bliskość natury, zamiłowanie do roślin i potrzeba stworzenia domu, który będzie wspierał spokojny, świadomy rytm życia. Punktem wyjścia stał się więc przytulny neomodernizm: miękkie, mineralne tło, naturalne materiały, zintegrowane zabudowy i subtelnie prowadzona zieleń.

Już od wejścia wnętrze buduje poczucie porządku i spójności. Korytarz jest otwarty na strefę dzienną, dlatego potraktowano go jako jej naturalne przedłużenie. Oprócz pojemnej szafy na okrycia i buty zaplanowano tu również szafę techniczną, mieszczącą mop, odkurzacz i inne niezbędne urządzenia domowe. Całość uzupełnia tapicerowane siedzisko, które ociepla zabudowę i podnosi komfort codziennego użytkowania. Dzięki temu strefa wejściowa jest nie tylko estetyczna, ale też dobrze odpowiada na realne potrzeby domowników.

Serce projektu stanowi strefa dzienna: kuchnia, jadalnia i salon połączone w jedną płynną kompozycję. Kuchnia została zaprojektowana tak, by odpowiadała codzienności domowników — intensywnie użytkowana, ergonomiczna i wyraźnie „robocza”, ale bez utraty elegancji. Jasne wysokie zabudowy budują spokojne tło, dolne fronty w kolorze zgaszonego mchu dodają wnętrzu głębi, a blat i ściana nad blatem w jasnym kamieniu porządkują całość. W półwyspie pojawia się dodatkowy, bardzo charakterystyczny detal — zintegrowana doniczka na zioła, która naturalnie łączy kucharską codzienność z estetyką wnętrza.

Część jadalniana została pomyślana jako elastyczne centrum rodzinnego życia. Znalazł się tu rozkładany stół, który na co dzień zachowuje lekką, proporcjonalną formę, a w razie potrzeby pozwala powiększyć przestrzeń wspólnych posiłków. Ważnym elementem projektu stało się również światło — zastosowanie szynoprzewodów pozwoliło lepiej dopasować układ oświetlenia do stołu i zmieniających się potrzeb użytkowników, bez zamykania wnętrza w sztywnym, jednorazowym schemacie.

W salonie kompozycja opiera się na zestawieniu jasnej gliny, orzecha i zieleni mchu. Ściana TV została potraktowana jako spokojne tło dla orzechowej półki i lekkiego panelu, a jednym z ważniejszych motywów przestrzeni stała się półka na rośliny biegnąca przez część dzienną, spinająca kuchnię i salon w jeden konsekwentny układ. Zieleń nie jest tu dodatkiem dla samego efektu — staje się częścią architektury wnętrza i nadaje mu miękkość oraz domowy rytm.

W części prywatnej klimat wnętrza staje się bardziej wyciszony. Sypialnia rodziców została pomyślana jako miejsce odpoczynku, w którym dominują miękkie faktury, stonowane światło i ciepło drewna. Centralnym elementem jest zintegrowany zagłówek z orzechowymi stolikami nocnymi oraz tapicerowanym panelem, który nadaje wnętrzu miękkości. Ściana za łóżkiem została wykończona tapetą o tekstylnej strukturze, co pozwoliło uzyskać bardziej intymny, spokojny charakter bez nadmiaru dekoracyjności.

Szczególne miejsce w projekcie zajmuje pokój dziewczynek, który miał być jednocześnie praktyczny, przyjazny dzieciom i estetycznie spójny z resztą mieszkania. Tutaj cięższy orzech ustępuje miejsca brzozie, a głównym kolorem akcentowym staje się przygaszona szałwia. Najważniejszym elementem pokoju jest łóżko piętrowe zaprojektowane jako rozbudowany mebel do przechowywania — ze schodami, w których ukryto schowki, oraz tapicerowanymi panelami do czytania. Całość została pomyślana tak, aby każda z dziewczynek miała swoją własną małą strefę, swoją „oazę”, a jednocześnie by pokój zachował lekkość i porządek. Uzupełnieniem dużej zabudowy jest wnęka z siedziskiem i biblioteczką oraz miejsca do nauki i działań plastycznych, które można elastycznie dostosowywać do wieku dzieci.

Łazienka kontynuuje język całego mieszkania, ale w bardziej mineralnej odsłonie. Dominuje tu jasny kamienny greige, zestawiony z orzechem i szczotkowaną stalą. Zabudowa podumywalkowa została podwieszona, by zachować lekkość, a funkcjonalne elementy — kosze na pranie, miejsce na szczoteczki czy strefa WC — ukryto w zabudowie. Istotnym założeniem funkcjonalnym było także wydzielenie dodatkowego WC, co zwiększyło wygodę codziennego życia rodziny i pozwoliło lepiej uporządkować układ mieszkania.

Cały projekt opiera się na równowadze między porządkiem a miękkością, między funkcją a atmosferą. To wnętrze, które miało być nie tylko estetyczne, ale przede wszystkim prawdziwie zamieszkane — dopasowane do rytmu rodzinnego życia, a jednocześnie spójne, spokojne i ponadczasowe.